Nooit kon ik vermoeden toen ik in 1983 voor het eerst naar Uganda vloog dat dit land mijn ‘tweede vaderland’ zou worden. In die tijd werkte ik in de gezondheidszorg en was via bestuurslid Henri Oosthoek betrokken geraakt bij een medisch project in West Uganda.  Mijn eerste reis was gericht op het opzetten van een sponsorprogramma voor weeskinderen. Tijdens de tweede reis in 1984 hebben we CCP Uganda opgericht. In de 90’er jaren werd ik voorzitter en sinds die tijd reis ik één en soms twee keer per jaar naar Mbale. Lyda en ik hebben vijf kinderen en sinds de laatste de deur uit is gaat Lyda elk jaar ook mee en dat maakt het reizen heel wat aantrekkelijker.
In het dagelijks leven werk ik als directeur bedrijfsvoering bij het Leger des Heils en ben verantwoordelijk voor het werk in Zuid West Nederland.
Mijn rol binnen CCP Nederland is, naast voorzitter zijn, vooral gericht op (grotere) fondsenwerving en het onderhouden van de netwerken.

‘Sinds kort ben ik als secretaresse verbonden aan het bestuur van CCP. Samen met mijn man heb ik 12 jaar in Uganda gewoond en ook daar was ik betrokken bij CCP als bestuurslid van het IPB (International Partnership Board). In die functie kwamen we als Nederlands bestuur en Ugandees bestuur 1 keer per jaar samen om de grote lijnen van het programma te bespreken.

We hebben zelf 2 sponsorkinderen gehad en beiden hebben nu werk gevonden en hebben een gezin gesticht. Geweldig om te zien hoe CCP met de beroepsopleiding zoveel jongeren een kans heeft gegeven. In de 12 jaar dat we in Uganda woonden, hebben we CCP regelmatig bezocht en gezien hoe de organisatie gegroeid is. We waren onder de indruk van de professionaliteit van de staf en de inzet daar. Onderwijs is van levensbelang in Uganda en zeker beroepsonderwijs. Er is zoveel armoede en geschoolde mensen maken een goede kans op de arbeidsmarkt.

Nu ik terug ben in Nederland is me gevraagd om in het bestuur actief te zijn. Ons hart ligt nog steeds in Uganda en het lijkt me fijn om het ‘lijntje’ op deze manier vast te houden!’

Zoals als eigenlijk met de meesten van ons als bestuursleden, is er vanuit een voorzichtig begin een steeds grotere betrokkenheid  ontstaan. Ook ik ben na meegeholpen te hebben aan de ambulance voor West Uganda in 1983 in 1987 voor het eerst zelf naar het project in Mbale, Oost-Uganda gegaan. Ongelofelijk hoe het land gedurende de laatste bijna 25 jaar zich ontwikkeld heeft. Maar toch is het geven van hulp, liefst zo structureel mogelijk, nog steeds nodig.

Margriet en ik vinden het kostbaar om niet alleen hierin  betrokken te zijn, maar ook te ervaren wat de Ugandezen aan geestelijke rijkdom met ons delen, is niet meer weg te denken uit ons leven.
Het sponsoren of zo u wilt ondersteunen van kinderen is, zo zien wij, voor ons relatief een klein bedrag, voor hen een wereld van verschil.
We hebben samen 4 kinderen die ook allen grotendeels op eigen benen staan.
Mijn dagelijks werk is bij Koppert Biological Systems, waar ik nieuwe manieren van bestrijden van ziekten en plagen in land en tuinbouw met micro-organismen mee help ontwikkelen en produceren. 

Mijn naam is Corrie de Groot en in het dagelijks leven ben ik werkzaam bij de politie. Sinds 2003 ben ik verantwoordelijk voor de sponsoradministratie van CCP. In dat jaar mocht ik voor de 1e keer van mijn leven naar Uganda reizen. Ik was vooraf gewaarschuwd dat ik de “duurste” reis van mijn leven ging maken?! Ik moet bekennen het is waar. Uganda is een “verslavend” land. Als je net terug bent, wil je weer terug naar de kinderen, hun ouders, verzorgers en Ugandese staf. Ik ben dan ook  blij en dankbaar dat ik al 6 keer naar Uganda kon reizen. Doordat ik nagenoeg ieder jaar ga, zie en spreek ik ook mijn “eigen” 3 sponsorzoons. Eigenlijk zou ik dat iedere sponsorouder gunnen, dat persoonlijke contact. Omdat ik weet en besef dat dat niet echt mogelijk is, proberen wij, ieder jaar na ons bezoek, een zo persoonlijk mogelijk verslag te schrijven. Daarmee hopen wij u te vertellen hoe fantastisch het is dat u een kind een kans in het leven biedt. En daarnaast dat het een beetje lukt, door ons verslag en de brieven die de kinderen schrijven, u echt kennis te laten maken met uw sponsorkind.

Ik ben Lyda Meijer, getrouwd met Fred en moeder van 5 kinderen. Ook inmiddels (oppas)oma van bijna 8 prachtige kleinkinderen.
Al meer dan 25 jaar ben ik betrokken bij het werk in Uganda. De eerste 20 jaar alleen van horen via Fred.
Nu de kinderen de deur uit zijn ga ik elk jaar mee op reis naar Uganda en bezoek daar de sponsorkinderen en maak vergaderingen mee.
Ook werk ik mee aan enkele projecten zoals het housing and income project, het farming and feeding project en het geef een geit cadeau project(income generating activity).
Het is voor mij een voorrecht om voor CCP te werken en op te komen voor weduwen en wezen in hun moeitevol bestaan.

Mijn naam is Jiska Schultink. Ik ben gelukkig getrouwd en samen hebben we 3 prachtige kinderen. Ik werk parttime als administratief medewerker bij een internationale uitgeverij. Als kind spaarde ik jarenlang mijn verjaardagsgeld om op een dag mee te kunnen naar Uganda met mijn vader. Op mijn 15e was het zover, een onvergetelijke ervaring. Ik heb mijn afstudeerscriptie op de HEAO-MER voor CCP geschreven, sindsdien verzorg ik de nieuwsbrief en houd ik de website bij. Ik hoop op een dag mijn kinderen mee te nemen naar dit prachtige project en hen zo ook enthousiast te maken om een bijdrage te leveren aan een beter bestaan voor de ugandese weeskinderen.

Ik ben Margriet Mikkelsen, getrouwd, moeder van 4 kinderen en drie dagen in de week werkzaam als apothekersassistente. Ik ben eigenlijk altijd al vanaf de zijlijn betrokken geweest bij het werk van CCP omdat Harald (mijn man) in het bestuur zit en ik degene was/ ben die ervoor zorgt dat de nieuwsbrief in de enveloppe komt en wordt verzonden. Ook maak ik de notulen van de vergaderingen die we als bestuur hebben. Ik ben nu drie keer mee geweest naar Uganda en hoop nog vaak te gaan. Het is zo fijn om de kinderen te ontmoeten die gesponsord worden en doordat we ieder jaar komen, gaan zij jou en jij hen leren kennen. Dit jaar heb ik ook mijn “kleinkind” in Uganda ontmoet (zie foto). Ik hoop dat er nog veel  kinderen gesponsord kunnen worden want het is heel hard nodig en…… het is heel erg leuk om sponsor te zijn.